Hede Hödö

yüksekten alçağa

2011-01-25T02:33:00.002+02:00

düşüyorum. belki aşağıda olmak da kötü değildir ama bulunduğum yerden fazla şikayetçi değildim. zaten kimse düşmek isteyip istemediğimi de sormadı bana. kendi isteğimle atlamadım.

düşüyorum. bir boşluk var içimde. ben yükselmeye, uyanıkken rüya görmeye, zihnimi özgürleştirmeye çalışsam da düşen bedenime dışarıdan bakamıyorum.

düşüyorum. ama sanki her şey benimle birşlikte düşüyor. hiçbirinden uzaklaşmıyorum. uzaklaştıklarıma da yakınmış gibi davranabilecek kadar alışıverdim düşmeye bir anda. düşmek yukarıdakilerden uzaklaşmak değil, yada aşağıdakilere yaklaşmak. düşmek sadce bir his, içini gıdıklayan rahatsız edici bir his.

düşüyorum. ama aşağıda çarpacağım bir şey yok. korkmuyorum yani sonumun nasıl olacağından. yalnızca neden düştüğümü bilmek istiyorum. kafam karışık.

düşüyorum. hatta düşüyoruz. o kadar kalabalığız ki aslında düşmediğimiz, sabit durduğumuz hissine kapılıyoruz zaman zaman. çünkü herkes burada. biz de buradayız. herkes buradaysa neden düşüyor olalım ki?

düşüyorum. aşağıya mı? yukarıya mı? bilmem. belki de düşmüyorum, uçuyorum! belki de sürekli yükseliyorum. ama sanmam, muhtemlen düşüyorum.

düşüyorum. düşerken yanlarından hızla geçtiğim insanları merak ediyorum. birkaç tanesine tutunmaya çalışıyorum. hatta birkaçına seslenip sonra başka tarafa bakıyorum.

düşüyorum. düşmekten sıkıldım tabi ama durduğum yarden sıkılan da bendim. halimden memnun olsam da heyecan arayan ben düşmekten şikayet edemezdim herhalde.

düşüyorum. düşmeye alışıyorum. hatta düşmek eğlenceli bile. hatta artık "düşmek gibisi var mı be!" oldu durumum. karar verdim: düşmek gibisi yok.

düşüyorum. düşerken mutlu olmak önemli. mutlu olmak yada görünmek için yapmak zorunda olduğum şeylere kendim karar vermişim gibi davranyorum. ve bundan şikayetçi değilim.

düşüyorum. tutmayın beni.

hangi şarkıyı dinlesem aynı çalıyor sanıyordum. meğer sürekli aynı şarkıyı dinliyormuşum

2011-01-18T01:40:00.003+02:00

hangi şarkıyı dinlesem aynı çalıyor sanıyordum. meğer sürekli aynı şarkıyı dinliyormuşum. saçma değil. o şarkıyı dinlerken seni hatırlıyorum. ne sen bana söyledin o şarkıyı ne ben sana söyledim, ama sanki bizim şarkımız oldu o, biz artık biz olmayınca. sanki veda ederken fonda o çalıyordu. hatta ayrılırken aklımdan geçen tüm güzel anlarımızda da çalıyordu sanki derinden.

girişi ne kadar güzeldi o şarkının, gözlerine bakarken heyecanlanışım gibiydi. ilk defa elini tutuşumdu sanki. kimi zaman anlamlı sözleri, kimi zaman heyacanlandıran melodisi, kimi zaman kıpırdak ritmiyle eşlik ederdi yaşadıklarımıza. evet aşkımız o şarkıydı.

ama sonra temposu azaldı, melodisi boğuklaştı. bir teki senin bir teki benim kulağımda olan kulaklık eskisi kadar iyi çalışmıyordu. rahatsız edici cızırtılar vardı, ama onlara rağmen dinlemeyi sürdürdük. sonra sen kulakığını çıkarıp "bundan ses gelmiyor artık" dedin, "bozulmuş bu". "peki" dedim çıkardım ben de kulağımdaki kulaklığı. kendi başına dinlenemeyecek kadar güzel bir şarkıydı diye düşünürken farkettim. o son gerçek diyaloğumuzdu.

hiç bitmesini istemediğimiz şarkıyı artık dinlenilebilir bulmadığımızı farkettiğimiz an ya o şarkıyı bir daha duyamazsam korkusuyla geri sarıldık kulaklıkarımıza ama şarkı çoktan bitmişti. elimizde bozuk bir kulaklık ve zaten çalmayan en sevdiğimiz şarkı. eğer mümkün olursa gelecekte bir zaman, bozulma ihtimali daha az olan bir kulaklıkla tekrar dinlemek istedim o şarkıyı seninle. ama o an çalmayan bir şarkıyı dinlemeye çalışmak kadar anlamsız olmuştu yaşadığımızı devam ettirme çabalarımız. ikimiz için de üzülmüştüm. aklımda kaldığı kadarıyla o şarkıyı mırıldanmaya çalışırken, en sevdiğm kısmına gelince en sevdiğim halinle seni hatırlayacağım.

offf!

2010-10-29T13:49:00.004+03:00

lanet olsun hayatımı ele geçiren şeylerin hepsine. okula, derslere, en çok laboratuvar raporlarına, bir de yolda geçen zamana. okul başladığından beri kitap bile okuyamadım. hiçbir şeyi yetiştiremiyorum, daha sınavlarım başlamadı bile. bana günde fazladan bir yedi-sekiz saat ve dikkatimi toplayabilme becerisi lazım. yıllardır istediğim bölümden hiç memnun kalmamam da cabası. "okumıycam ben ya!". onlara vakit ayıramadığım için arkadaşlarımdan azar yeyip duruyorum zaten. sanki kendime vakit ayırabiliyorum. her ne haltsa. çok çılgın şeyler yapacakmışım gibi geliyor ama muhtemelen yapmam. burda saydığım şeyler beni nereye sürüklerse o tarafa doğru giderim herhalde. kendim olabildiğim zaman her şey çok güzel olacak, tabi önce "kendim"e karar vermem lazım. off. hayat çok zoooor!

on!

2010-10-10T13:31:00.001+03:00

bugün 10.10.10 . diğer günlerden hiçbir farkı olmasa da, biraz değişik gibi hissettirebiliyor. bugün evlenmeye çalışmayı tabi medyanın abartısı da diyebiliriz, benim içinse sadece zamanın ne kadar geçtiğini hatırlatan sayı grubu. 07.07.07'yi çok net hatırlıyorum. aslında o güne özel bir şeyler yapmamıştım da, o gün olanları bir yere not etme ihtiyacı hissetmiştim ve anca tarih atarken o günün yedi temmuz ikibinyedi olduğunu farketmiştim. 3 yıl 3 ay 4 gün önceymiş, ama şöyle bir bakıyorum da sanki 6 yıl bile geçmiş olabilir onun üstünden. o günün tarihini hatırlamasam en azından 4-5 yıl geçmiş derim. belki de heyatın daha hızlı aktığı bi dönemdeyim, yaşlandıkça (ki 19 yaşına girmek de yaşlanmaktır) daha yavaş akacağını, eğlencesini güzelliğini kaybedeceğini düşündüğüm hayatın pek de öyle olmayabileceğini farkettim bugün. gerçi zaten hızlı geçtiği bu yüzden de tadını çıkaramadan geçiceği korkusu vardı ama o zamandan beri bu kadar çok yaşamış olmam hayatımda bu kadar çok şeyin değişmesi ve ilerlemesi; hızına ayak uyduramadığımı değil, hızlı geçen zamana da birsürü şey sığdırabildiğimi düşündürdü. ve yaşlanınca yeterince yaşayamamış olma korkusunun yersiz olduğuna karar verdim. tadını çıkarmak ve mutlu olmak gerek, tabi. (pff yine sonunu bağlayamadım)

ortasından bodoslama

2010-09-21T04:03:00.002+03:00

bir anda burada buldum kendimi. sanki dünden önceki 2-3 ayı hatta belki yaşadıklarımın tamamını hiç yaşamamış gibi; kapana kıslımış, başkasının hayatını yaşamak zorunda kalmış gibi hissediyorum. sanki aynanın öbür tarafına düştüm de tersini yaşıyorum hayatın. halbuki dün her şey daha düzenliydi. her şeyin bir yeri vardı. şimdiyse havada asılı duruyorlar ve kendi yerleri olmayan herhangi bir konum için can atıyorlarmış gibi geliyor. ne bildiklerimi bildiğimden eminim şimdi, ne de gördüklerimi doğru gördüğümden.fiziksel olarak hiçbir değişiklik yaşamamış ve zaten cansız olan çevrenin bir anda şimdiye kadar hiç olmadığı gibi olması, ve benim bunu kavrayamamam sanırım durum. ya da belki hiçbir zaman değişmemiş olanı benim şimdiye kadar algılayamamış olmam da olabilir.

ama hepsine elime geçen bir fırsat olarak baksam, ne olduysa ya da olucaksa iyiye yormaya çalışsam ne kolay olur. gerçi bunu yapabildiğim zamanlar da vardı. şimdiyse bana sadece "yapılması gerekenler adı altındaki boş işler" olarak görünen "dünün zorunluluklarını" tamamlama çabasındayım. hayata yeniden başlamak arzusunun var olduğu gerçeğini bile gizli tutarak; az önce önüme konmuş, yarısı çizilmiş bir resmin kalanını çizmeye çalışıyorum. belki de abartıyorum. bu sefer gerçekten bilmiyorum.

dünya utanmasa dönmeye üşenicek

2010-08-29T21:28:00.003+03:00

hayatın hevesi kaçmış yahu. ben de sadece ben sıkıldım sanıyordum. şimdi şöyle giriş yapayım: bildiğiniz gibi basketbol dünya şampiyonası şu sıralar 4şehrimizde düzenlenmekte (yanlış bilmiyorsam). az önce de Yunanistan-Porto Riko maçı vardı. sırasıyla atılan üçlükler ardı ardına kaptırılan toplar falan; demem o ki heyecanlıydı maç. her neyse, en son maç bitti, Yunanistan kazandı kazanmasına ama bir baktım ki iki tarafın oyuncularının suratında aynı ifade, hepsi birbirinin elini sıkıyor ve böyle devam ediyor. geldik asıl önemli noktaya: Lan hadi kaybettin ama üzüldüğünü belli etmek istemiyorsun. tamam. peki kazananlara soralım: niye sevinmiyorsun!? ben izlerken yoruldum, sen kıçını yırttın orda ve 3 sayıyla da kazandın -ki kıl payı gibi bir şey-. sevinsene! sinirlendim. sportmenlikse sportmenlik, tamam ama bu kadar da duygusuz olunmaz ki. hayır zamanımızın şartları tüm duygularımızı bastırmaya teşvik ediyor desem öyle de değil tam. öff sonunu bir yere bağlayamıycam sanırım. hevesim de kaçtı zaten. ne haliniz varsa görün...

heyecan dolu dakikalar?

2010-07-04T03:27:00.003+03:00

çılgın dakikalar, neşeli saatler, kovalamacalı olaylar falan istiyorum. sıkılıyorum. en büyük heyecanım otobüse binmek. o da geç kalacağım artık belli olduğu için heyecanını yavaş yavaş (değil hızlıca) kaybetmeye başladı. hayır yani ne var şurda azıcık heyecan istediyse. gerçi az önce camdan böcek girdi onu da garipsedim ama böyle şeyler değil benim istediğim. hayattan bana bir amaç vermesini istiyorum. boşum. tamamen. o kadar şey yapabilirim ama hiçbir şey yapmıyorum. sürekli dizi izleyip sonra pişman oluyorum. "saat gecenin 3ü olmuş hala ayaktayım" diye kendime kızıyorum. yapmak istemediğim bir sürü şey yapıp sonra da pişman oluyorum. ama bir türlü durmuyorum. yine yapıyorum. sonra yine. yapabileceklerimin hayal gücümle sınırlı olduğu fikrinden gittikçe kopup, "yapabileceklerim"in olduğu fikrine bile soğuk bakmaya başlıyorum. ne halim varsa görmeyeyim, bi ana önce kurtulayım şu ağırlıktan. (heyecan dolu dakikalar bir de. evet)

bu kafadan bunlar çıktı

2010-06-24T14:43:00.005+03:00

geçti gitti, gördün mü? görmedin mi? döndük yine başa... biraz gezmek biraz oturmak derken, biraz konuşup biraz susmaya çalışırken oldu bittiye getirdiler, ben de anlmadım. aslında potansiyel var ama o kadar yani (bizim oğlan zeki ama çalışmıyo). sonra git bağımlı olunacak birşeyler falan bul. (ama yok, herşeyin fazlası zarar) irade eksikliğinden muzdarip olmaya doğru ilerliyordum ki "bu gidişe bir dur" dedim. diyebildiğim zaman farkettim ki irade eksiklği yokmuş zaten, irade zıt yöndeymiş. karar değiştirmişim. monoton sıkıcı falan dedim. heyecan atıcaklar üstüme bir gün, ezilip ölücem altında. çok şey istemiyorum aslında, yani evet az bişey de değil ama olsa süper olur ya (yok ezilip ölmeyi istemiyorum, o başka). sonra git otur, uzun yola git kıçın uyuşsun. sonra geri dön aynı yolu bidaha uyuşsun. "kafanın içinde kelimeler var da onları mı sesli okuyorsun, yoksa kafanın içindeki sesleri yazı olarak mı canlandırıyorsun gözünde?" gibi uzun geyiklere girmenin hiçbir faydası olmadığını öğrendim, ama merak etmeyin unutucam bi ara. (kendime hatırlatayım) işte benim bir günüm böyle geçiyor. (yalan) sıkıldım. oha! en başa döndük. ıııııh! sıkıldığım yerde checkpoint almışım heralde, durup durup sıkılmaya dönüyorum. arkadaşlarımla muhabbet etmekten sıkıldım, beni dinlemek isteyen profesyonel yada amatörler (psikolog, psikyatr falan yada sıradan vatandaş)(oha sınıflandırmaya gel, yuh bide) bana buradan ulaşabilirler. en azından deneyebilirler. falan filan falan filan falan filan. (buraya kadar okuyan olduysa selamlar) ve bitti galiba. oyh yoruldum.

aniden

2010-03-15T00:55:00.014+02:00

nasıl oldu ben de anlamadım. hiç bu kadar aşık olmamıştım. yada belki böyle değişik aşık olmamıştım. ikisi de olabilir. rüyalarımda onu görüyorum, etraftaysa zaten başka bir yöne bakamıyorum, etrafta değilse aklımdan çıkmıyor. yani kafamın içinde her daim. hayallerimde sürekli değişik senaryolarla aşkımı ilan ediyorum: bazısında tersliyor beni; bazısında koşup sarılıyor; hatta bazısında ben söyleyemeden o söylüyor, meğer o da beni seviyormuş... öyle yada böyle, ben bunu içimde çok uzun tutamam. ama dur bakalım nereye varacak bunun sonu.

Burası kalabalık olmaya başladı!

2010-02-12T10:35:00.003+02:00

oldu mu 3! 7cücelere doğru hızla ilerliyoruz... Öfkeli var, neşeli var, bi de ezik geldi şimdi. Normal değil. Aslında ezik neşeliden çıktı. Ağzına şıçtılar neşelinin. Ne yaptıysa vurdular suratının ortasına. İyilik olsun diye yaptıklarını bile aşağıladılar. Ezik oldu tabi sonunda. Eskiden neşeliyi sıktıkları zaman öfkeli olurdu. Neşeli değildi ama egosu da sağlamdı hani, takmazdı pek. Ama öfkeli (aslında öfkelinin egosu) ortaya çıkmasın diye o kadar uğraşınca, egosu olmayan neşesiz oluştu. Evet, ezik işte . Ama hiç çekilmiyor ya! Mal bildiğin! Şurda hepberaber yaşamasak ben de ezicem yani öyle spastik birşey... Bir de neşeli manyak gibi her yerden pörtlemeye başladı. Lan olum diyorum öfkeliyim lan şuan! Yada ezik var , mal mal oturmak zavallı zavallı etrafı seyretmek gerek. Yok! Ortalıkta koşturup sırıtıcam ben diyor... Neyse bir an önce bitireyim de ezik yada neşeli gelip ağzına sıçmasın yazının. Bir süre gelemeyebilirler zaten!

Öfkeli

vayyyy!

2010-02-10T03:18:00.003+02:00

dışarı çıkmak isteyen birşeyler var! karanlık birşeyler... yada belki yok, dengesizim ki ben...

hayal kurma bundan sonra

2010-02-04T13:12:00.002+02:00

insan çocukken hayalleri daha büyük olduğundan daha fazla hayal kırıklığına uğrar sanardım. yanlış sanarmışım. ben büyüdükçe, hayallerim küçülmüş olmasına rağmen, hayal kırıklıklarım büyüdü. hayallerim küçüldükçe büyük umutlar yükleyebileceğim birşey aradım belki, küçük hayallere yükledim büyük umutlarımı. ve küçük hayallerim yavaş yavaş çökerken büyük umutlarımın altında ezildim. ne yapacağımı bilemedim. kızdım, üzüldüm, nefret ettim. ama hiçbiri beni biryere götürmedi. oturup ağlasam düzelir mi herşey diye sordum kendi kendime. karar veremedim. aynaya baktım, kendime acıdım, sonra başka tarafa çevirdim kafamı. sonra başkası olmaya karar verdim. daha önce de denemiş ama becerememiştim. "bu sefer farklı olan ne? bu sefer neden herşey yolunda gitsin?" diye düşündüm, ama bulamadım. vazgeçtim. utandım. her saniye bir öncekinden daha iyi olsam da hiçbir zaman olmak istediğim gibi olamayacağıma karar verdim. yada nasıl birşey olmak istediğimi bilmediğime. kabullendim sonra. "benden bi bok olmaması gerekiyordur belki" dedim. boş boş oturarak ölmeyi beklemem gerekiyordur belki de. yada bir ihtimal, değişirim. bilmiyorum. oha ergen gibi oldum...

.

2010-01-29T16:05:00.006+02:00

Ağzına geleni söyleyemeyen bi insan oldum çıktım. Halbuki böyle miydim eskiden. Yani eskiden de insanları kırmamaya çalışırdım tamam ama yine de söylerdim ne düşünüyorsam. Ama artık insaları kırmamak için (yada insanlar beni sevsin, beğensin diye mi artık bilmiyorum) düşüncelerini değiştiren, aslında söylemek istediklerini değil de karşısındakinin duymak istediklerini söyleyen bi insan oldum sanki. Biraz abartıyorum belki tamam, öyle şak diye değişilmez de zaten, ama sanki o yönde ilerliyormuşum gibi geliyor bana. Öyle bir insan olmak istemiyorum ki. "Saçın bokuma benzemiş" diyebilmek istiyorum beğenmediğim zaman. Bence en güzeli de bu. Herkes ağzına geleni söylesin beni de uğraştırmasınlar...

soğuk lan =/

2009-09-29T22:08:00.002+03:00

geldik, yerleştik, kaynaştık, herşey iyi güzel de g.tüm donuyo bu ankarada benim ya! hayır kaloriferleri de yakmıycaklarmış kasıma kadar, dışarda üşüyüp içeri gelince ısınamıycakmışız demek ki...

kalorifer yazmak için de baya çaba harcadım ayrıca, en son gogıldan baktım da doğru yazmışım. kalori den geliyo demek ki ısı falan...

daldan dala

2009-09-19T23:56:00.006+03:00

eveeet bugünkü konumuz atom altı parçacıkların makroevren boyutlarında kuantum mantığında incelenmesi, evet. şöyle oluyor ki: bu atom altı parçacıklar çok küçük, o kadar küçük ki bakınca göremiyosun, evet. makroevren de bildiğimiz evren gibi ama mikroevrenle karışmasın diye makro diyoruz. bide kuantum dedik, işte o da aynştayn. incelenmesi de ev ödevi! sorusu olan? evet çok sıkıldım. o kadar sıkıldım ki, o kadar sıkılmayı örneklendirecek şey bile bulamadım. makroevren atom altı parçacık falan da zamanında orda burda duyduğum, hakkında yazdığım kadarını belki azcık daha fazlasını bildiğim bikaç ıvır zıvır.

ankaraya ne götürülür? ankaraya gidicem ama bu sefer bildiğin taşınıyorum gibi. valiz falan alıcaktım, imkanım dahilindeki valizler çok ufak göründü gözüme... adam gibi bişey de bulamadım almadım.

bi program indirdim bilgisayarıma gökyüzü gözlem gibisinden istediğin yerden istediğin zaman gökyüzünün nasıl göründüğünü öğrenebiliyosun. oturduğun yerden astronomi yani. programın adı stellarium. tavsiye ederim. ilk gördüğümde HIMYMdaki stellayı çağrıştırmış olsa da sonradan toparladım. güzel program, evet.

iyice sıkılmışım. ama evet, az önce bu dünyadan olmayan başka bi arkadaşla girdiğim diyalogda söyledim buraya da yazıyorum. teknoloji eğlenceyi öldürüyo. evlilik aşkı öldürüyo gibi oldu evet. ama bildiğin o kadar eğlence adı altında sunulan teknolojik nimet var ki karşımızda o bile sıktı artık.

az önceki paragraf da sıktı evet, yenisine geçtim. yeni konumuz: bayram. yarın bayram olması sebebiyle büyüklerin ellerini öpme, acaba "büyüdün artık harçlık yok yaşına geldim mi tedirginliği, akraba kaynaşmaları ve benzerleri ile dolu bir gün olacağa benziyor. bakıcaz. herkese de iyi bayramlar o zaman.

bitti galiba...

hop! kardeşim nereye?

2009-09-19T23:48:00.002+03:00

soruyorum kendime "nereye?" diye, garip cevaplar veriyor herzamanki ben gibi. bir türlü öğrenemedim, acaba nereye gidiyorum...

yeni hayat amacım

2009-09-19T02:51:00.003+03:00

okulu falan bırakıcam, hatta ülkeyi terkedicem, maskemi takıp sokaklarda suçla falan savaşıcam, süperkahraman olucam hatta iyice yüzsüzlüğe vurup uçucam! tamam mı?

wtf?

2009-09-18T22:21:00.005+03:00

tam yazacak bişeyler düşündüm kafamda topladım bi baktım, hoooop: blogger a erişemiyorum. "o kadar da düşünmüştüm lan" diyip f5 i bir hayli aşındırdıktan sonra pes ettim. birsüre sonra (ki az önceye tekabül ediyor) "açılmıcak ama gene de deniyeyim" ismini verdiğim (evet sağa sola isim veriyorum mesela telefonumun adı james) ümitsiz çabamın hemen arkasından blogumu görünce de sevinçlere boğuldum... (evet abartıyorum, sadece içimden "oley be" demiş ardından yüz ifademi eski haline çevirmiş olabilirim)

fakat şu an en büyük sorunum (yine abartıyorum)(parantez içi olayını da abartmışım izlenimine kapıldım...) "ne yazıcaktım ki ben?". sanırım bütün gün boş boş oturmamla ilgiliydi. birsürü cümle-fikir gelmişti aklıma ama hatırlamıyorum... neyse konu olsun yeter cümleleri baştan buluruz.

yeni cümleler buldum ama bu seferkiler ortaokul ingilizce kitaplarındaki "daily routine" ünitesinin hiç ilgi çekici olmayan okuma parçasının çevirisine benzediği için vazgeçtim. ne biçim cümleler gelmişti aklıma halbuki! Fuck you blogger!

Herşeyi özlemeye başladım lan=/

2009-09-08T02:03:00.010+03:00

aslında hep olurdu. yani her sene. yaz tatili sona yaklaştıkça daha çok özlerdim arkadaşlarımı. hatta bazen okulu bile özlerdim. ama bu sefer farklı. önceden hazırlanıyormuşum gibi görüş alanıma giren herşeyi şimdiden özlemeye başladım. vay be. alt tarafı ankarada üniversite okuycam lan! bilmezdim böyle ev kedisi gibi olduğumu. maceraperest, heyecan sever zannederdim kendimi. birşeylerin eskisi gibi olmayacağı korkusu galiba. bilinmeyene doğru yol almak gibi bişey. evet falza büyüttüm, abarttım; "bilinmeyen" falan ağır kaçtı biraz. ama tanımlayacak başka bişey de yok gibi. yani sonuçta birşeylerin nasıl olucağını bilmiyorum. hatta hiçbişeyin nasıl olucağını bilmiyorum. tamam heyecanlıyım merak ediyorum ama olduğun yerde durmak, herşey tahmin edilebilir ve öngörülebilirken böyle yaşamaya devam etmek daha kolay ve daha güvenli görünüyor. monotonluğa katlanamayan bi insan olarak bu yazdıklarımı da çok saçma buluyorum aslında. bişeyler değişsin de aynı şeyleri yapmaktan kurtulayım diye ettiğim duaların üstüne hele...eninde sonunda aradığım tüm heyecanı bulacağım sanırım, bundan bi kaçış olduğunu sanmıyorum. yeni maceralar beni bekliyor!

Otobüs bıkkınlığı

2009-09-03T23:51:00.007+03:00

Geçtiğimiz 22 saatin 16 saatini şehirlerarası otobüsler içinde yolda geçirdim. O keklerden bi tane daha görürsem kusarım.

paslandım

2009-08-31T01:22:00.004+03:00

eski yazdıklarıma özendim. o kadar olmak için bile çalışmam lazım...

evet evet...

2008-06-17T22:04:00.004+03:00

evet evet. önceki yazılarımı falan okudum. vay be dedim. kendim yazdığım için değil gözüme güzel göründükleri için beğendim. zaten yarısını beğenmeim ama beğendiklerim de yazmaya devam ettirmeye yetecek kadar var. hem yazınca sıkıntım da azaldı. evet evet. bundan sonra bol bol yazarım dye umuyorum (gerçi hep öyle ummuştum ama, iş-güç-koşuşturma...) ama bundan sonra cümlelerin güzel olmasına falan dikkat etmiycem en azından bi süre öyle klavyeye geldiği gibi yazıcam. evet evet. birsürü cümlenin başında ama olucak. ne kadar itici görünürse görünsün. sıkıntımı geçirmek için yazıyorum kardeşim kitap çıkarmıycaz!neyse. bak 5 olmadı belki ama bilmemkaç dakika sonra gene yazıyorum. sıkılınca bidaha yazıcam.

(evet evet diyerek aklıma gelen fikirlerimi falan onaylıyorum herhangi başka bi saçmalık...)

ÖküZ

2008-06-17T21:13:00.007+03:00

o kadar sıkılmasaydım yazmazdım bişey, hatta umurumda bile olmazdı muhtemelen, gerçi hala umurumda değil ama işte çok sıkıldım. hem zaten yazmaktan çok çizmeye verdim kendimi bu aralar, gerçi o da az ama idare ediyoruz. onun dışında faydasız, gereksiz birsürü şey yapıyorum daha ne olsun! sıkıntım geçse bile biraz biraz, hiçbişey yapmamış olduğumu farkedip sıkıntıya dönmem 3 dakikayı bulmaz, bulmuyor. en son kasımda yazmışım zaten aradan üühüüü ay geçmiş (bilemem, hesaplamaya kalkmadım). yani ne zorum vardı, onu da bilemem. arkadaşların bloglarına baktım şöle bi (çoook sıkıldım dedim ya). bayadır yazmamış olanlarında yazılar gördüm, özendim. yazmanın eğlenceli bi yanı da olabilir. belki sıkıntımı alır. hatırlamıyorum, dedim ya kasım en son... fena değilmiş gerçi hani yazıyosun yazıyosun belki de insanlar okuyacak bunu. insanların okuyup okumadığı da önemli değil, ben konuşurum. ve zaten sıkıldığım için kendi kendine de olsa konuşmanın eğlenceli gelmesi de gayet normal. evet burdan bütün yazarlar delirmiş kendi kendine konuşuyo manyaklar demiycem. son söz olarak bişey diycem ama bitirmeye emin olunca söyliycem onu da. hem zaten o da alıntı, orijinal değil. neyse konuya dönelim. konu kaldı sanki. oh oh yazdıkça yazasım geliyo. yaz yaz yaz. klavyeye bas sana manalı gibi görünen sözcük öbekleri sıralasın. saçma aslında, dedim ya insan sıkılınca herşey daha saçma görünüyo (daha önceden dememiştim aslında ama "dedim ya" demek daha güzel). az kaldı az. bitiricem ama az daha sıkılsın eğer biri bunu okursa. gerçi kimse yorum falan yazmazsa kişisel iletime kopyalar gözüne sokarım milletin okusunlar diye. oyüzden yorum yazın.
ayrıca şunu da söliyim; geçen gün pokémon oynarken (gameboy)(pokémon fire red) biri you are fantastic gibi bişey dedi. çok sevindim, ss aldım. sonra da bilgisayarı kapatırken unuttum. diğer pekçok şey gibi maziye karışıtı anuna kodumun fantastic diyen pokémon karakteri >:@

bitiryoruum olmadı 5 dakka sora gelir gene yazarım.

son söz diye sakladığım şey (diğer tüm mantıklı şeylere ve gül'e ithafen):

ÖKÜZ GÖTÜMÜ ISIRDI!

mutluyum huzurluyum :)

2007-09-10T22:59:00.000+03:00

mutluyum işte. OOOOH. umurumda değil ne olanlar ne olmayanlar. hiiiç mi hiç. o öyle yapar, bu böyle olmaz, şu şöyle kalır diye üzülecek değilim. olsun, kalsın yapsın, napalım. bir iki şey buldum mu güzel kim bozabilir neşemi. bana değer veren azımsanamayacak sayıda arkadaşım var. birini arar, mesaj atar, mutlu olurum. belirli bir müzik türü seçmediğim için sevdiğim şarkı sayısı da epey yüksek. birini dinler eğlenirim. yemek yemeye de bayılırım. birkaç lokma yer coşarım. oh be! var mı benden mutlusu. sırf bu kadar kolay mutlu olabileceğimi düşünmek bile mutlu etmeye yeter beni. daha ne olsun... okuyanlar da baksın, mutlu olsun. (başka insanları da mutlu ettiğimi öğrenirsem sevinçten patlayabilirim. olur da okuyup sevinirseniz bunu bana daha az mutlu olduğum bi zaman söyleyin:))

"hadi temize çekeliim." dedim bitirdikten sonra. sanki her yazımı temize çeker, dosyalarmışım gibi. ama fena fikir değilmiş. bundan sonra öyle yapayım bari...

mutluluk?

2007-09-08T01:06:00.000+03:00

mutluyum. ama mutluluk üzerine yazmakta zorlanıyorum.halbuki ne kadar kolaydı kederi, yalnızlığı sözcüklere dökmek.ne kadar basitti, mutluluğun tam aksine... gerçekten üzüntüyü hissetmek kadar karmaşıktı en fazla üzüntüyü yazmak.ama mutluluğumu yazmaya ne kadar çabaladıysam olmadı. birsürü şey yazdım. hiçbiri doğru olmadı. gerçek mutluluk değildi onlar. anlatamamıştım. belki de mutlu olmadığım için yazamıyordum mutluluğu. tamam dertlerimi umursamayıp, yok etmiştim. ama bu muydu mutluluk?belki de sadece tasasızlıktı hissettiğim. nötr'dü. gerçi kimilerine göre dertlerinin hiçbirini umursamamak ve dertsiz kalmak mutlu olmak için geçerli bir sebep olabilir. ama aradaki fark çok büyük bana göre.tabi "bulmuş da bunuyo.", "kıymetini bilmiyo." diyebilirsiniz. ama halime de şükrediyorum. dertlerimi kendimden uzaklaştırabildiğim için kendimi tebrik de edebilirim. yine de aynı şey değil mutlu olmakla. hem zaten mutlu olmak da zaman bağlı değil mi üzüntü gibi. geçer gider. radyoda sevdiğin bir şarkıyı duymakla da başlayabilir, sevdiğin bir yemeği yemekle de, lotoyu kazanmakla da. sonra zaman geçer ve üzülünecek birşey olmamışsa tekrar sıfır, orta, nötr olunur. yani biter. yazacaksam da bitmeden yazmalıyım demek ki mutluluğu, yüzümdeki tebesüüm anlatmalıyım kağıda hissettiklerimi. işin iyi tarafı; artık mutlu olunca mutluluğumu da yazabileceğim için mutluyum :)...

not:belli olmaz demiştim. olmadı. yine de olmaz. "artık böyle" dememek; büyük konuşmamak lazımmış...

cafer (yada cağfer)

2007-09-04T21:52:00.000+03:00

evet cafer. size ondan bahsetmeden önce nasıl tanıştığımızı anlatayım. birgün arkadaşlarımla beraber bir alışveriş merkezinde gezmekteydik. oyuncakçıya girmeye karar verdik. ve orda karşıma çıktı. kendisini ilk gördüğümde koşa koşa yanına gittim. tuttum, sağını solunu mıncıkladım. kesinlikle elde etmeliydim. kafasından tuttuğum gibi fiyatına baktım. gayet uygundu. hemen aldım. ama hayatımda hiç bu kadar güzelini görmemiştim. hiçbir esnek, kauçuk oyuncağa benzemiyordu. iki uzun boynunun üstünde birerden iki kafası olan, siyah üzerine yeşilli bir ejderhaydı. gerçi kanatları yoktu ama ben onu öyle kabul etmiştim. kuyruğundan ve kafalarından tutup çekince en az elli santimetreye ulaşıyordu. ayrıca karnının içinde de küçük küçük topcuklardan oluşan bir öbek dolgu maddesi vardı. herkes cafer'i görünce önce bir şaşırıyor; sonra onu bağrına basıyordu. o gün kendisini atıp tutarken tavana yapışabildiğini da farkettik. bizi çok şaşırtmıştı. ama çok da eğlenmiş, mutlu olmuştuk bu özelliğini öğrendiğimizde. eve geldiğimde kendisini masamın üzerine koydum ve bir süre dinlenmesini bekledim. sonra tekrar onu tavana attım, çektim, esnettim. hala sık sık elime alır, eğlenir, masamdaki yerine geri koyarım.

artık böyle

2007-09-03T13:03:00.000+03:00

bıktım artık bu duygusal muhabbetlerden.aşk üzerine hatta arkadaşlık üzerine bile yazmayacağım artık.felsefe yaparım, bilimsel konuşurum, saçmalarım, eşyalardan bahsederim. belli olmaz. düşünür düşünür yazarım. bazen düşünmeden yazarım. dedim ya, belli olmaz...

bir sevgilim olsa

2007-08-17T12:58:00.000+03:00

bazen diyorum bir sevgilim olsa. ela gözleriye gözelrimin içine baksa. dizlerime yatsa, ben onun dalgalı saçlarını okşasam. yine bana baksa o ela gözleriyle. ben de ona baksam.sabaha kadar birbirimizi seyretsek. sonra uyusak sımsıkı sarılıp akşama kadar. uyansak, yine baksa, yine saçlarını okşasam, yine uyusak, yine uyansak...

yazık...

2007-08-05T18:03:00.000+03:00

ben bile yapabileceklerimin anca %15inin farkındayken, beni benden az tanıyan bu insanların bana karşı gelmelerinin mantıklı bi sebebi olamaz. ve malesef ne yapabileceğimi gördüklerinde pişman olacaklar ama iş işten geçmiş olacak. hepsine şimdiden acıyorum...

havalar...

2007-07-26T22:10:00.000+03:00

çok sıcak. yazmak istiyorum ama bu sıcakta kafamı toplamak ve yazmak gerçekten zor. şu iki satır yazıyı yazmak için bile gereğinden fazla düşündüm zaten. yazamıyorum işte. zorlamanın alemi yok. havalar biraz düzelince yazarım...

nefes

2007-07-14T13:58:00.000+03:00

her nefes aldığımda daha mutlu oluyorum. havayı içime çektiğimde yüzüme bir gülümseme yayılıyor. derin derin solumak o kadar iyi geliyor ki her seferinde mutlu oluyorum. üzüntülerim olsa da onlar kenarda duruyor ben nefes alırken. benim için sadece nefes almak var o an. derin derin nefes almak ve nefes alabildiğin için mutlu olmak...

kurtuldum

2007-07-11T22:06:00.000+03:00

oh be. sonunda sıkıcı yaz tatilinin kafasını yardım, sürekli oturmaktan kurtuldum. öğleden sonra canımarkadaşım la gezdik bir güzel. oturduk muhabbet ettik, dolaştık, sonra yine oturduk falan. bunalmıştım artık sürekli bir ekrana bakmaktan yada kitap okumaktan. gerçi yapacak pek fazla bişey yoktu zaten. en eğlencellileri bunlardı ama tabi sıkılıyo insan durdukça. neyse gittik rahatladım. açık hava da iyi geldi. güneş batarken de güneşe arkamızı dönüp uzaklaştık.
güzeldi güzel...

sen!

2007-07-04T00:50:00.000+03:00

sen kimsin ki! ne hakla benim hayatıma karışıyosun! nasıl benim hayatımla uğraşma cesaretini buluyorsun içinde! benmiş. peh. bide ben olduğunu iddia ediyor. sen nasıl ben olabilirsin ki. ben senden daha iyiyim. daha güçlüyüm. "ben" olduğunu söyleyerek beni aşağılama. seni istediğim an susturabilirm ya, konuşacak birileri arada fena olmuyor. hayır! sana muhtaç değilim! asla da olmam. sadece faydalı olabilirsin dedim. ayrıca şımarıksın, kendini olduğundan büyük görmeye çok heveslisin. herkesin seni sevdiğini sanıyosun. yalan... senin arkandan neler neler çeviriyolar, sen uyuyosun. bişeyler yapabileceğini düşünüyosun. kendinden başka hiçbişeyi değiştiremezsin, ki artık kendin de benim kontrolümde. ne mi değişiti. artık daha güçlü, daha iyi bir kendin var. o kadar. eh belki "bu eskiden bendim" deyip gurulanırsın ilerde kendi kendine. ama sadece kendi kendine. içerde. sadece izleyici olduğun yerde. artık hayatıma karışamayacağın yerde. orası sana daha uygun kabul et. güçsüz olduğun kadar kırılgan olduğun için seni orda koruyorum bir bakıma. seni güvenli bir yere koyuyorum. ordan çıkmaya çalışırsan da seni daha derine kapatmaktan çekinmem haberin olsun. yok yok korkma hemen değil. daha işim var seninle merak etme. ama artık sus. hiç değilse bugün yeterince konuştun...

meğer

2007-06-29T19:07:00.000+03:00

ben ne çok hata yapmışım meğer
gözüm kapalı bakmışım meğer
yıllar geçmış ben saymışım meğer
dostum sanıp aldanmışım meğer

yıllarca sürer sanmışım meğer
boşa kalbimi açmışım meğer
vakit kaybıydı diyemem ama
sen hiç dostum olmamışsın meğer***

olsun varsın pişman değilim
biraz üzüldüm hepsi bu
ağlamam artık gidenlere
ağlamam artık bitenlere
ağlamam artık üzenlere, ihanet edenlere

candan erçetin-meğer

bu şarkı sözünü sadece şerkıyı beğendiğim için koymadım buraya. şarkıyı da beğendim tabi ama asıl amacım beni benden daha ifade edebileceğini düşünememdi. sadece bir yerinde değiştirme yapmak istiyorum. "sen hiç dostum olmamışsın meğer" değil "ben hiç dostun olmamışım meğer" durumuma daha uygun olabilir...

umursamak...

2007-06-28T15:20:00.000+03:00

neden bilmiyorum. insanların beni önemsediklerinden fazla önemsiyorum. ve bu da bana acı veren az şeyden biri bu hayatta. zaten umursamıyorum şeyleri. umurumda değil olanlar. ama umursadığım insanlar var. beni umursayan ve umursamayan. umursayanlara zaten sonsuz teşekkürlerim var hayatıma anlam verdikleri için. umursamayanlaraysa başka şeyler. teşekkür belki bi miktar hayatın değşik dygularını tattırdılar bana, mutluluk gibi olmayan duygular.hayatı öğrenmek için bunlar da gerekli mutlaka. bir miktar da eleştirim var ama şimdi ortaya çıkarmayacağım onları...
ayrıca sinirleniyorum. sırf nankörlükleri yüzünden. ne hakla sevildiğinden daha az sevebilirisn yada sevildiğin halde sevemezsin! hangi hakla! neyse, bunu da umursamayacağım. sakinleşmek ve sinirlenmem gerekene kadar sakin kalmak için. sinirlenmem gerektiğindeyse ne olur bilmiyorum. belki çok sinirlerinirim, belki de alışkanlıktan kalan bir sakinlik tarafından sarılırım. yapacağım şey insanları umursamamak da olmayacak. yani sırf acı veriği için insanlara daha az değer verecek değililm. ama kızıp kendimi yıpratmayacağım. belki birgün kendilerine verilen değeri anlarlar diye bekleyeceğim...

doğru...

2007-06-21T22:43:00.000+03:00

yalan değil söylediklerim. ama inanmak zorunda değilsiniz. hiçbirinin sizin için bişey ifade etmesi gerekmez. ama onlar doğru. ister inanın ister inanmayın. muhtaç olmasanız da benim doğrularıma, güvenmek size kalmış. işinize gelirse inanmak istediklerinize inanırsınız. farketmez. sadece uğraşmayın benimle. inanmadığınız doğrularıma "yalan" demeyin. en az sizin kadar doğru onlar, en az sizin doğrularınız kadar doğrular. sonsuza kadar oldukları gibi doğru kalmıycaklar belki de. herşey gibi değişecekler ama hep değiştikleri şekilde doğru olacaklar. en iyisi doğrularıma inanın ve bırakın benim doğrularımla uğraşmayı. ille de inanmam derseniz yine de bırakın, o zaman size hiçbir şey söyleyecek de değilim. yeter ki doğrularımla uğraşmayın...

Öyle işte...

2007-06-19T02:15:00.000+03:00

değişmez ya. hep öyle kalır. içinden geldiği gibi yazarsın. sonra birisi okur. içinden geldiği gibi yorumlar. ne isterse. farketmez ne olduğu pek fazla. önemli olan kalıcılığıdır. yazdığın gibi kalması. "edit"lersin beğenmezsen. ama yine de o ilk yazdığın gibidir. anıların ilk yaşadığın gibidir hafızanda ne kadar "edit"lersen "edit"le. yaşadıklarından pişmanlık duymak değil. onları bastırmak değil. onlarla barışmak olduğu gibi kabul etmek. ne yaparsan yap, onlar öyle duracak ve senin nefesin kesildiğnde,kalbin durduğunda karşına çıkacaklar aynen yaptığın gibi. düşün ne yapacaksan. iki kere hatta daha fazla düşün. sadece olmasını değil onu hatırlamayı da göze almalısın bişey yaparken. her şeyiyle sonucuyla sebebiyle sen yaptıysan o zaten senin bir parçandır. kaç ondan istersen,kurtul, gözün görmesin bi daha. beceremezsin işte onu . her türlü karşına çıkar senin bulur yerleşir önüne kocaman bir duvar gibi, üstünden tırmanamaz altından kazamaz etrafından dolaşamazsın sadece o duvarı kendin inşa ettiğinin de farkında olmalısın. senin yapmadığın hiçbir şey çıkmaz karşına. çıksa da seni bağlamaz ya, sen büyütürsün gözünde. en iyisi boşver arkadaşım onlar kendi halinde sen kendi halinde sadece düşün yapmadan önce ne olacağını, başına ne geleceğini, bırak onların dertleri onları bağlasın...

....

2007-06-19T00:43:00.000+03:00

İstiyorsun.Ne olacağını az buçuk tahmin edebilsen de, daha önce ne olduğunu bütün bilincinle hatırlasan da neredeyse kim olduğunu bile bilmeyen bir ayyaştan beklenecek şekilde aşık olmak istiyorsun.Aslında mantıklı düşünmediğinin farkındasın.Sadece kendi içinde çelişmeye ihtiyacın var bir karara varabilmek için.Ama çelişsen de çelişmesen de sonunda aşık olmak istediğin sonucuna varacaksın.Aşk seni yine isteyecek senin aşkı istediğn kadar...
Sonra ise aşkın tek başına olamayacağı sorunuyla karşılaşacaksın.Ve aşkı o kadar çok seveceksin ki onu birine sunmadan önce çok çelişkilerin olacak içinde.Aşk'ı aşık olduğundan fazla seveceksin, bu yüzden ona gerçekten aşık olamayacaksın.Ne zaman ki birisi çıkıp karşına, kendisini sana aşktan daha çok sevdirecek; işte o zaman aşık olacaksın gerçekten.Ve bütün bunlara rağmen bittiğnde-ki hep biter-tekrar aşık olmak isteyeceksin, çünkü aşkı çook seveceksin...

...

2007-06-19T00:22:00.000+03:00

Hani şu ayrılıklardan sonra yas tutma süreci diye kiminin üç gün kiminin üç hafta dediği bir şey var ya o aslında bir çeşit kendini koruma mekanizması galiba.Ayrılığın boşluğuna düşen zavallının kendini aslında olmayan aşklara atmasnı engellemek için var öyle bir şey.Yalnız kalmanın derinliğini hisseden biri bundan kurtulmak için hayalindeki bir aşka inanır.İşte eğer şu "yas tutma süresi" denen şey olmasaydı daha derin yalnızlıklardan kurtulmak çok zor olurdu.
Peki bu süre ne kdar olabilir ki?Yani belirli bir "zavallı halden kurtulma süresi" olsaydı herkes için hiç değilse, anlardık...Özellikle de bu yalnızlık boşluğunu yaşayanlar anlayamaz alışkanlığın nerde bitip yalnızlığın nerde başladığını.
Eğer onu düşündüğünde içindeki acı gözyaşlarına ulaşıp onları gözünden aşağı yuvarlamaya yetmiyorsa sesini titretmiyorsa bile daha vardır unutmaya, yeni bir aşkı bulmaya.İçinde o acıdan bir tutam dahi kalmışsa bitmemiş demektir "süre".O acıyla birlikte başka bir aşk yaratamazsın yüreğinde, belki yarattığını sanarsın.Sadece kaçmaya çalıştığın anda zaten içinde olan acının yan etkisidir o.Kaçamazsın.
Ne zaman ki acı biter, o zaman bile sadece mümkündür yeniden aşık olmak.
Sadece mümkün